ஏமாற்றங்களின் பின்னால் நாம் சொல்லும் கதைகள்
நரி மற்றும் திராட்சைப்பழம் குறித்த அந்தக் கதை, என் வாழ்வின் நிழலைப் போல என்னைத் தொடர்ந்தே வருகிறது.
முதலில் என் அம்மா சொல்லக் கேட்டது. பிறகு, என் பாட்டி அதைத் தன் பாணியில் மெருகேற்றிச் சொன்னார். எட்டாத உயரத்தில் தொங்கும் அந்த ஒரு குலை திராட்சைக்காக, விடாமல் மீண்டும் மீண்டும் குதிக்கும் அந்த நரியின் பிம்பம் சிறு வயதிலேயே என் மனதிற்குள் ஆழமாகத் தங்கிவிட்டது. இறுதியில், "இது எப்படியும் புளிக்கும் தான்" என்று சொல்லிக்கொண்டே அது அங்கிருந்து நகர்ந்து செல்லும் அந்தத் தருணம்...
அதற்குப் பிறகு அந்த நரியை நான் பலமுறை சந்தித்திருக்கிறேன். பாடப்புத்தகங்களில், தமிழ் மற்றும் ஆங்கில வகுப்புகளில், வண்ணப்படங்களாகவும், மங்கிப்போன கருப்பு-வெள்ளை அச்சுக்களிலும் அது வந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. ஈசாப்பின் கதைகள் ஏன் பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தும் வாழ்கின்றன என்பதை நான் உணரும் முன்பே, அவர் பெயர் எனக்குப் பரிச்சயமாகிவிட்டது.
அப்பருவத்தில், அதன் நீதி எனக்கு மிக எளிமையாகத் தோன்றியது:
உனக்கு ஒன்று கிடைக்கவில்லை என்றால், அதற்கு மதிப்பில்லை என்று நீயே உன்னை ஏமாற்றிக்கொள்கிறாய்.
ஆனால், பழைய நீதிக்கதைகளை புதிய கோணத்தில் மீண்டும் திறந்து பார்க்கும் வித்தையை வாழ்க்கை கைவசம் வைத்திருக்கிறது.
இன்று, கடந்து வந்த சில லட்சியங்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் உறவுகளைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அந்த நரியின் கதை வேடிக்கையாகத் தெரியவில்லை; மாறாக ஒருவிதத் தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
நினைத்தபடி அமையாத தொழில்முறை உயர்வுகள், நான் எதிர்பார்த்த பிம்பமாக அமையாத சில மனிதர்கள், ஏன்... சில நேரங்களில் ஒரு வேளை உணவு நான் எதிர்பார்த்த சுவையில் இல்லை என்ற ஒரு சிறு விஷயம் கூட, அந்தத் தருணத்திற்குத் தேவையில்லாத ஒரு பெரிய எரிச்சலை என்னுள் விட்டுச் சென்றிருக்கிறது.
அப்போதெல்லாம் அந்த நரி மீண்டும் திரும்பி வருகிறது.
அந்தத் திராட்சைகளுக்காக நான் உண்மையிலேயே என் முழு பலத்தையும் கொடுத்தேனா? அல்லது பாதி வழியிலேயே ஆசையைக் குறைத்துக் கொண்டேனா? அல்லது, வாழ்க்கை எனக்கு ஒன்றை மறுத்தபோது, என் சுயமரியாதையைக் காத்துக்கொள்ள "அது புளிக்கும்" என்று நானே ஒரு சமாதானத்தைச் சொல்லிக்கொண்டேனா?
ஒருவேளை அதனால்தான் இந்தக் கதை இன்றும் நிலைத்திருக்கிறதோ என்னவோ.
இது உண்மையில் ஒரு நரியைப் பற்றியது அல்ல; இது ஏமாற்றங்களுக்குப் பிறகு நமக்குள் நாமே சொல்லிக்கொள்ளும் கதைகளைப் பற்றியது.
அத்தகைய கதைகளில் சில நம்மைக் குணப்படுத்துகின்றன. சில கதைகள், சுயகௌரவம் சிதையாமல் அங்கிருந்து விலகிச் செல்ல உதவுகின்றன.
இப்போதும் கூட, நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது எந்த வகையான கதை என்று எனக்கு முழுமையாகத் தெரியவில்லை.
